อยู่กับยายมาตั้งแต่เล็ก

อาผ่อ (คุณยาย) ของฉัน ปีนี้อายุครบ 88 ปี ตอนเด็กๆ พ่อ กับแม่ ต้อง ออกไปทำงานกว่าจะกลับก็เย็น ฉันจึงเป็นหนึ่งในหลานไม่กี่คนที่โตมากับยาย และน้าสาว
ทุกๆคนมักจะพูดเป็นเสียงเดียวกันเสมอว่า ฉันดื้อ แต่ฉันก็มักจะหัวเราะแล้วบอกว่า ฉันเป็นเด็กน่ารัก อย่ามาใส่ร้าย 555 ยายเล่าว่าช่วงแบเบาะฉันยังกะมีนาฬิกาอยู่ในท้อง
เพราะจะนอนกลางวัน แค่ครึ่งชั่วโมงแล้วตื่น เพราะฉะนั้นภายในครึ่งชั่วโมงยายต้องรีบซักผ้าให้เสร็จ
 
คนจีนสมัยก่อนจะมีความเชื่อว่าถ้าเด็กๆร่างกายอ่อนแอ ขี้โรค ก็มักจะพาไปฝากให้เป็นลูกหลานเทพเจ้าจีนตามความเชื่อเพื่อให้ปกป้องคุ้มครอง สมัยนั้นแถวๆบ้านยาย
มีวัดจีนเล็กๆแถวโรงหนังเฉลิมกรุงชื่อวัด "ทิพย์วารี" พี่ๆสองคน ยายก็พาไปฝากให้เป็นลูกเจ้าแม่กวนอิม เพราะไม่สบายบ่อย มาถึงฉันก็โดนด้วยแต่ไม่ใช่
เพราะไม่สบายบ่อยนะ แม่บอก "เพราะแกมันดื้อ" 5555
 
พอโตได้หน่อย ฉันก็ย้ายกลับมาอยู่กับพ่อแม่ที่บ้านที่ประตูน้ำ แต่ทุกอาทิตย์ก็จะไปบ้านยายที่ตลาดประตูผี ซึ่งวันอาทิตย์จะเปรียบเสมือนวันร่วมญาติที่เดียว
ลุง ป้า ทุกคนก็จะพาครอบครัวมาหายาย น้าๆที่ยังไม่มีครอบครัวก็ยังอยู่กับยาย วันนั้นจึงเป็นเหมือนวันแห่งความสนุกสนาน ได้เจอพี่ๆน้องๆ เด็กๆก็จะไปกระจุกตัวกันบนชั้นสอง
ปล่อยผู้ใหญ่คุยกันเสียงลงเล้งข้างล่าง น้าสาวคนเล็กก็จะกลายเป็นหัวหน้าแก้งค์เด็ก คอยดูแลหลานๆ และออกไปซื้ออาหารกลางวันเวลาครอบครัวพี่ๆมา
จนกลายเป็นกิจวัตรประจำอาทิตย์ที่ทุกคนรอคอยนะ (ชั้นว่า)
 
พอเข้าเรียนชั้นมัธยมฯ ฉันกลับมาอยู่กับยาย และน้าสาวอีกครั้งเป็นเวลาหนึ่งปี เพราะโรงเรียนอยู่ใกล้บ้านยาย และแม่ยังไม่อยากให้ฉันเดินทางเองด้วยรถเมล์
ดังนั้น ฉันจะเจอครอบครัวแค่อาทิตย์และครั้ง แต่ไม่มีปัญหา อยู่กับยายก็สบายนะเด็กคนเดียวในบ้าน แต่ไม่ชอบตรงทียายมักจะตื่นเช้า เสาร์ อาทิตย์ก็ต้องตื่นเช้า
เพราะฉันนอนกับยาย เป็นเตียงไม้ไม่มีที่นอน แล้วก็กางมุ้งนอน เพราะฉะนั้นเวลายายตื่น ฉันก็จะนอนได้อีกไม่นานก็ต้องรีบลุกมาเก็บมุ้ง เพราะถ้าสายมีคนมาเห็น
คงไม่งาม นอนเร็วอีก ยายนอนเร็วแต่ฉันชอบนอนดึก ยายประหยัดมาก เวลาไปตลาดซื้อหมู 10 บาท นี่ถ้าไม่ได้ซื้อกันจนเป็นขาประจำเจ้าของเขียงคงไม่ขาย 555
แต่ชั้นก็เข้าใจ หน้าที่ของฉันคือ เรียนหนังสือ เป็นเด็กที่ร้ายกาจจริงๆ ไม่ชอบงานบ้านตั้งแต่เด็ก แต่ก็ต้องกวาดบ้านทุกเช้า หลังอาหาร ล้านจานบ้าง แต่ซักผ้า รีดผ้า
ยายทำให้หมด ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมไม่ชอบทำงานบ้านนะ นี่นเป็นมาแต่เด็กเลยนะเนี่ย จนโตก็ไม่ค่อยชอบเท่าไร แต่โลกก็ยังเมตตาประทานเครื่องซักผ้ามาให้เรา
 
กลับมาที่ยาย…ยายฉันชื่อ "โส่ยจั้น แซ่จี๊" หรือเรียกแบบจีนว่า "จี๊โส่ยจั้น" ชื่อนี้ฉันเพิ่งรู้มาไม่กี่ปี เพราะมักจะเข้าใจมาตลอดว่ายายชื่อ "โหม่วหลุ่ย แซ่หยิน"
แต่ความจริงแล้วความผิดพลาดมันเกิดขึ้นที่อำเภอที่ยายไปแจ้งชื่อ เพราะเจ้าหน้าที่ไม่สามารถสะกดได้ เลยเปลี่ยนชื่อให้ยายชั้นซะเลย เอากะเค้าดิ
แล้วอย่างที่เรารู้กับ เจ้าหน้าที่อำเภอสมัยก่อนทำตัวยังกะเป็นเทพเจ้า ยิ่งกะคนต่างด้าวด้วยแล้ว น้อยมากที่อยากจะไปเจอยักษ์ที่นั้น
 
อาผ่อเป็นคนมัธยัสถ์ ขยัน มีทักษะด้านการคำนวณ และภาษาสูงมาก แต่ไม่มีโอกาสเรียนหนังสือ ฉันจำได้ว่าวันที่ฉันเอนท์ฯติด ฉันไปบ้านยายเพื่อบอกยาย
ยายตีฉัน แล้วบอกว่าต้องตีมัน สอบติดก็ต้องตี ไม่ติดก็ต้องตี 555 แต่ยายก็ตีไปยิ้มไป ยายคงดีใจนะ เพราะไม่คิดว่าหลายโง่ๆคนนี้จะเอ็นท์ฯติด ก็ฉันยังไม่
เชื่อตัวเองเลย…555 และนั้นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันผูกผันกับยายมาก
 
วันนี้ฉันกับยายมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ยายอายุมากแล้ว มากจิงๆ 88 แล้วนะ แม่มาดูแลยาย ยายเริ่มไม่ร่าเริงเหมือนเก่า เพราะช่วงหลังๆ เหตุการณ์หลายๆอย่าง
ที่เกิดขึ้น มันไม่ส่งผลดีต่อสภาพจิตใจมากนัก แต่มันมองไม่ออกเป็นรูปธรรมเท่านั้นเอง เมื่อวานฉันพายายไปคลีนิกกายภาพ เพราะยายบ่นเสมอว่าไม่มีแรงเดิน
แต่ผลกลับออกมาว่า ยายมีอาการของโรค "พาคิสัน" อาการสั่นๆ ที่คนสูงอายุมักเป็น ฉันสงสัยว่ายายจะเป็นโรคนี้มาตั้งนานแล้ว แต่ไม่สามารถพูดเองได้
เนื่องจากหลายๆอย่าง และหมอที่ยายไปหาก็ไม่เคยพูดถึงโรคนี้ จนวันนี้ฉันดีใจ ที่มีคนมายืนยันในข้อสงสัยของฉัน และเราก็เริ่มจะแก้ไขกันได้ถูกจุดมากขึ้น….

About multiverses

i am fine
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

11 Responses to อยู่กับยายมาตั้งแต่เล็ก

  1. Strange Loop says:

    ดูแลยายนะ..ชอบที่ว่าติดไม่ติด ก็ตีหลาน (แต่ยิ้ม)อ่านแล้วซึ้ง

  2. Le temps says:

    โรคพาคิสันนี่น่ากลัวนะคะมีผู้ใหญ่ที่เป็นคนรู้จักเก่าแก่ของครอบครัวเป็นโรคนี้เหมือนกันจำได้ว่าตอนก่อนหน้าที่เค้าจะเป็นโรคนี้เค้าดูดีมากเป็นผู้ใหญ่ที่ภูมิฐาน ดูดี แต่พอเป็นโรคนี้ เหมือนทุกอย่างถูกพรากไปจากเค้าหมดตอนนี้กลายเป็นคนแก่งกๆเงิ่นๆ แถมโรคนี้ยังทำให้กลายเป็นคนความจำเสื่อมอีกน่าสงสารมากพี่ต้นรักยายให้มากๆนะคะจุ๋มก็อยู่กับย่า ย่าเป็นคนเลี้ยงมาตั้งแต่เกิดจนโตรักย่ามากๆเหมือนกัน(ปล.พี่ต้นไม่โง่นะ เหมือนที่จุ๋มเคยบอกอ่ะ ว่าพี่ต้นเจ๋งออก)

  3. ATISA says:

    ศาอยู่กะปู่มาตั้งแต่จำความได้จนอายุ 14 แล้วท่านก้อจากไป คิดถึงปู่มากๆ หลังมื้อเย็น เรา4พี่น้องจะยื้อแย่งเนื้อหนังมังสาของปู่ มาเป็นของตัวเอง (สยองไปไม๊) ก้อตัวปุ่ นิ่ม เหี่ยว ย่น เย็นทั้งตัว ศาหลานรัก คนเดียวเท่านั้นที่ได้นอนตักปู่แล้วก้อเขย่านมปุ่เล่นจนหลับ หุหุ ส่วนคนอื่นๆก้อได้ใต้ท้องแขนบ้าง เท้าบ้าง แก้มบ้าง… 5555 ขอบคุณที่ทำให้คิดถึงปุ่อีกครั้ง

  4. Who am i says:

    ไม่เคยได้เจอหน้าพูดคุยกับปู่ ย่า ตา ยาย เกิดมาทุกคนก็ลาโลกนี้ไปหมดแล้วอาจจะเป็นปมอย่างหนึ่งหรือไรไม่แน่ใจ ชอบคุยกับคนแก่มาก ๆ ไปไหนมาไหนคนแก่ก็ชอบมาคุยด้วย บางครั้งไม่ได้คุยเรื่องเศร้าไรหรอก แต่น้ำตาก็ซึมอ่ะ แปลกดีเวลาได้อ่านเรื่องราวเกี่ยวคนแก่ ๆ ก็มีความสุข พาลอบอุ่นไปด้วยเนอะรักยาย รักยาย

  5. Who am i says:

    ปล. คนแก่ที่ออกประเภทเฒ่าหัวงูก็เจอบ่อย ไม่รู้ทำไม๊ ทำไม 555+

  6. ChitTey says:

    อ่านแล้วซึ้ง จะเม้นท์เหมือนพี่ปูน่ะ

  7. Ple says:

    น้องต้นเขียนได้ประทับใจจริง ๆ

  8. Reeja says:

    พี่ต้นเขียนได้ซึ้งมาก เค้าก็รักยายเหมือนกันง่ะถึงจะไม่ได้อยู่กับยายตั้งแต่เด็ก ยายชอบทำของที่หลานชอบให้กินเสมอว่าแต่อำเภอที่เมืองไทยนี่คงหูเพี้ยนขนาดหนักนะเนี่ยเขียนซะเป็นคนละชื่อกันเลยง่ะ

  9. ต้นไม้ใต้จักรวาล says:

    ขอบคุณทุกคนคะ ตอนเขียนก็พิมพ์ไปเรื่อยๆไม่ได้รู้สึกอะไรแต่พอกลับมาอ่าน น้ำตาซึมเหมือนกัน…จุ๋ม: คนสมัยก่อน เค้าจะมีเกณฑ์วัดความเก่งที่สมุดปกอะ แล้วมันก็ไม่โชว์ตัวใหญ่นะ ว่ากิจกรรมพี่เป็นเลิศ…พี่เลยเข้าข่ายเด็กโง่ในบรรดาเครือญาติไง 555….ตอนอยู่กับยายก็ฉลาดๆ ยายบอกให้หยิบอะไรให้เป็นภาษาจีนก็หยิบผิดตลอด คงยายคงเอือม…ได้อยู่ไม่กี่คำ เช่น หยี่=ปลา ฝาด=ข้าว เซ่ก=กิน (สังเกตเกี่ยวกับการกินทั้งนั้น)แต่นับเลขได้ ยายสอนให้เขียน 1-10 เป็นภาษาจีน นับเป็นจีนกวางตุ้ง อ้อ…ปีหลังๆ ได้ซองแดงจากยายก็ไม่ค่อยได้เอามาใช้ ยายใส่ให้หลานๆคนละ 100 บาทเท่าเทียมไม่เคยเปลี่ยน..555 เก็บมาจนเป็นพันหละ หลังเริ่มจนปี พ.ศ.ไว้ด้วย…เก็บไว้เป็นขวัญถุง

  10. Piyapong says:

    ยายผมเสียไปนานแล้ว ในความทรงจำคือยายเป็นผู้หญิงอ้วนๆน่ารัก เป็นมิตรและมีรอยยิ้มให้กับทุกคนอ่านเอนทรี่นี้แล้วคิดถึงยายจับใจ…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s