จะเล่นเกมส์แบบไหน

วันนี้นั่งอ่านเว็บนั้น เว็บนี้ไป ก็เจอเรื่องอยู่สองเรื่อง ที่ชื่อเหมือนกันคือการเล่นเกมส์ ต่างกันตรงที่ว่า
เรื่องแรกนั้นต้องการสื่อว่าเมื่อลงมือทำอะไรแล้วก็ควรทำให้เสร็จสิ้น หรือเล่นให้จบเกมส์
ส่วนอีกเรื่องต้องการสื่อว่า บ้างครั้งเราก็ควรเล่นไปตามเกมส์
 บ้างครั้งชีวิตคนเราก็คงต้องเล่นตามเกมส์บ้าง และหลายๆครั้งที่เราก็ควรเล่นให้จบเกมส์เหมือนกัน
 
เล่นให้จบเกม

ในช่วงที่นวนิยาย เพชรพระอุมา ของ พนมเทียน กำลังตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารจักรวาลรายสัปดาห์เมื่อผมยังละอ่อนอยู่นั้น ผมเคยภาวนาให้นักเขียนมีอายุยืนยาวร่างกายแข็งแรง เพราะติดนิยายงอมแงม และกลัวว่าเขาจะเขียนนวนิยายเรื่องนี้ไม่จบ!

ผมเชื่อว่าตนเองคงไม่ใช่แฟน เพชรพระอุมา คนเดียวที่ภาวนาเช่นนี้ เมื่อดูจากความยาวของผลงานแล้ว ก็น่าหวาดหวั่นใจเหมือนกันว่านักประพันธ์มีสิทธิ์เขียนนวนิยายที่ยาวที่สุดในโลกเรื่องนี้ไม่จบ สำหรับงานที่อ่านสนุกระดับนี้ ใครๆ ก็ย่อมหงุดหงิดอย่างยิ่งหากเรื่องไปไม่ถึงบทสุดท้าย ดังนั้นเมื่อ เพชรพระอุมา เดินไปถึงบรรทัดสุดท้ายโดยสวัสดิภาพ ผู้อ่านก็ถอนหายใจโล่งอกหนึ่งเฮือก แต่ก็เกิดอาการหงุดหงิดเล็กน้อยที่เรื่องยังไม่ลงเอยด้วย แฮปปี้ เอนดิ้ง (นวนิยายสมัยนั้น ‘แฮปปี้ เอนดิ้ง’ หมายถึงพระเอกแต่งงานกับนางเอกสถานเดียว ไม่ต้องตีความ!) แสดงว่านักเขียนตั้งใจจะทำงานยาวแน่ๆ

จริงดังคาด ไม่นานต่อมา พนมเทียนก็บรรเลง เพชรพระอุมา ภาคสอง ต่อในหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ท่ามกลางความหวั่นกลัวลึกๆ ของผมอีก และแล้วผ่านไปอีกหลายปี ภาคสองจบ แต่พระเอกก็ยังไม่แต่งงานกับนางเอกสักที ตามมาด้วยภาคสาม

กว่าจะจบทั้งสามภาคก็กินเวลานานร่วมยี่สิบหกปี แต่นักเขียนก็ทำหน้าที่เสร็จสมบูรณ์เรียบร้อย โดยที่นักอ่านจำนวนมากโล่งอกสุขสม (พนมเทียนเคยเขียนเล่าว่า รู้สึกเบาตัว โล่งอกโปร่งใจเหลือประมาณ คล้ายยกภูเขาออกจากอกที่สามารถทำให้นวนิยายเรื่องนี้จบลงได้อย่างสมบูรณ์ เนื่องจากระหว่างที่เขียนนั้น ผู้อ่านหลายคนตายไปก่อนเพราะสังขารรอไม่ไหว!)

เหตุผลที่ผม (และเชื่อว่ารวมนักอ่านจำนวนมาก) รู้สึกกังวลลึกๆ ก็เพราะเคยมีประสบการณ์แบบนี้กับนวนิยายหลายเรื่องในอดีต ยกตัวอย่างเช่น ผู้ชนะสิบทิศ ของ ยาขอบ เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ที่สนุกมาก มีผู้อ่านทั่วประเทศติดงอมแงมจนมารอซื้ออ่านที่หน้าแท่นพิมพ์ ทว่ายาขอบเขียน ผู้ชนะสิบทิศ ไม่จบเพราะท่านตายเสียก่อน

แม้นักอ่านจะเข้าใจสถานการณ์ แต่ลึกๆ ก็อดผิดหวังไม่ได้ อย่างไรก็ตามยาขอบก็ไม่สิ้นความรับผิดชอบ ขณะใกล้ตาย ท่านก็ยังบอกให้คนใกล้ตัวจดเรื่องย่อที่เหลือทั้งหมดเอาไว้ นวนิยาย ขุนศึก ของ ไม้ เมืองเดิม ก็เป็นนวนิยายอิงประวัติศาสตร์รสเข้มข้นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งมีผู้ติดตามมาก ทว่าผู้เขียนก็เสียชีวิตก่อนที่จะเขียนจบ น้องชายของท่านก็รับภารกิจเขียนต่อจนถึงบรรทัดสุดท้าย ถือเป็นความรับผิดชอบที่จะต้องทำงานให้ถึงที่สุด

ในการเล่นหมากรุก สนุกเกอร์ กอล์ฟ ฯลฯ บางครั้งเมื่อถึงจุดจุดหนึ่ง ผู้เล่นฝ่ายหนึ่งก็รู้แล้วว่าตนเองจะแพ้ แต่ก็เล่นให้จบเกม เป็นมารยาทอย่างหนึ่ง

ทุกอาชีพมีภาระของความรับผิดชอบ อาจจะจัดว่าเป็นจรรยาบรรณอย่างหนึ่ง ทนายความว่าความจนคดีถึงที่สุด หมอรักษาคนไข้คนจนหายหรือตาย ผู้รับเหมาก่อสร้างสร้างบ้านลูกค้าจนเสร็จ ไม่ทิ้งงานกลางคัน

คำว่า ‘ความรับผิดชอบ’ นี่แหละที่แยกแยะมืออาชีพออกจากมืออ่อนหัด จำแนกคนที่มีวุฒิภาวะออกจากคนที่ไม่รู้จักโต

ในการใช้ชีวิตก็มีจรรยาบรรณนี้เช่นกัน : ขับรถชนคนตายแล้วไม่เผ่นหนี ทำของเสียหายแล้วชดใช้ ทำหญิงท้องแล้วรับผิดชอบ

ทำงานก็ทำให้จบทุกชิ้น ทำให้ถึงที่สุด

มีความฝันก็ไปให้สุดฝัน ไม่ปล่อยคาไว้

เมื่อเกิดมาแล้ว ก็ใช้ชีวิตให้ดีที่สุด ถึงวันตายก็ไม่รู้สึกเสียใจว่ายังไม่ได้ทำโน่นทำนี่

รับผิดชอบต่อคนอื่น รับผิดชอบต่อตัวเอง รับผิดชอบต่อความฝันของตัวเอง

เพราะถึงจะทำไม่สำเร็จ ก็ไม่เสียใจที่ยังไม่ได้เริ่มทำ

วินทร์ เลียววาริณ
7 มิถุนายน 2552

 
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..
แค่เล่นไปตามเกมส์
 
เด็กชาย เดินเข้าไปที่ร้านตัดผม ช่างตัดผมกระซิบเบาๆ ที่หูของลูกค้า “นี่คือเด็กที่โง่ที่สุดบนโลกนี้” คอยดูนะ ผมจะพิสูจน์ให้ดู

ช่างตัดผม วางเหรียญห้าบาทลงบนมือหนึ่ง และวางเหรียญสิบบาทลงบนมืออีกข้างหนึ่ง

แล้วเรียกเด็กชายเข้ามาใกล้ๆ และถามว่า “หนูจะเอาอันไหน”

เด็กชายหยิบเหรียญห้าบาทมาเก็บไว้ และเดินออกจากร้าน 

“ผมบอกคุณว่ายังไง” ช่างตัดผมพูด “เด็กคนนี้ไม่เคยเรียนรู้”

ต่อมา หลังจากลูกค้าออกจากร้าน เขาได้เห็นเด็กชาย เดินออกจากร้านขายไอศครีม “เจ้าหนู ขอน้าถามอะไรหน่อยได้มั้ย… ทำไมหนูถึงหยิบเอาเหรียญห้า แทนเหรียญสิบ”

เด็กชายเลียไอศครีมโคน 1 ที และตอบว่า “เพราะว่าวันไหน ที่ผมหยิบเหรียญสิบ เกมก็จะจบน่ะสิครับ”

About multiverses

i am fine
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

7 Responses to จะเล่นเกมส์แบบไหน

  1. Piyapong says:

    ชอบงานเขียนของวินทร์จริงๆส่วนไอ้เด็ก5บาทนี่ กวนตีนมิใช่น้อย

  2. Strange Loop says:

    โบราณมีคำง่ายๆนะ"รับผิดชอบ"

  3. ATISA says:

    เอ่อ..ชอบเด็กโง่คนนี้จังเลย..

  4. hud says:

    จอห์น สตีเฟน อัควารี นักวิ่งของประเทศ แทนซาเนีย วิ่งเข้าสู่เส้นชัยด้วยขาข้างขวาที่โชกเลือดและพันด้วยผ้าพันแผล ขณะที่เขาเข้าเส้นชัย เหรียญทองโอลิมปิคปี 2511 ก็ได้มอบไปกว่าชั่วโมงแล้ว สนามแทบร้าง แต่เขาก็ยังพาสังขารถึงเส้นชัยในที่สุดผู้สื่อข่าวถามเขาว่าทำไมเขาถึงไม่หยุดวิ่งทั้งๆที่ไม่มีโอกาสชนะเขาตอบว่าประเทศของเขาไม่ได้ส่งเขามาเพื่อออกสตาร์ต แต่ส่งเขามาเืพื่อวิ่งให้เสร็จ

  5. Reeja says:

    บางครั้งก็คิดอยากฆ่านักเขียนเหมือนกัน ฮ่าๆ การ์ตูนบางเรื่องจาตามอ่านมาเป็นสิบปีแต่ดันจบไม่สวยซะงั้น วันที่อ่านเล่มสุดท้ายแทบจะจับไปโยนทิ้งซะให้หมด เจ็บกระดองใจโคตรๆปล. เด็กฉลาด ชาติเจริญ ดีนะเด็กคนนี้ เหอๆ

  6. Le temps says:

    เด็กติดเกม

  7. tean says:

    ไม่ได้เล่นไอ้โกะนั่นนานมากแล้วอ่ะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s