Buffalo Dung: ป่าปางมะผ้า(2)

หลังจากถึงที่พักกันเป็นที่เรียบร้อย….ณ หน่วยพิทักษ์ป่าน้ำแพม หลายคนที่ไม่คุ้นเคยอาจจะสนใจว่าหน่วยพิทักษ์ป่าคืออะไร โดยปกติแล้วพื้นที่การดูแลของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแต่ละแห่งจะกว้างใหญ่ไพศาลพอสมควร จึงต้องมีหน่วยพิทักษ์ป่าซึ่งก็เปรียบได้กับสถานีย่อยที่กระจายมาจุดสำคัญ ไว้ให้เจ้าหน้าที่ป่าไม้ไปประจำการป้องกันไม่ให้มีการกระทำที่ผิดกฏหมาย อาทิ ล่าสัตว์ ตัดไม้ เก็บของป่าเป็นต้น
 
หน่วยพิทักษ์ป่าน้ำแพม ตั้งอยู่ห่างจาก บ.เมืองแพมสองกิโลขึ้นเขา สภาพของหน่วยฯก็เป็นไปตามงบประมาณอะนะ ก่อสร้างด้วยวัสดุพื้นถิ่น มุงหลังคาด้วยใบตองตึง (คล้ายใบสัก) มาเรียงเป็นตับๆ สรุปมันก็คือกระท่อมขนาดย่อม มีหนึ่งห้องที่มีฝาสี่ด้าน กับห้องครัว แล้วก็โต๊ะยาวหนึ่งตัวไว้ทำงาน….กับกระท่อมเล็กๆที่พักของเจ้าหน้าที่อีกสี่ห้าหลัง พร้อมกับเสาธงแสดงความเป็นสถานที่ราชการเล็กน้อย
 
เช้ารุ่งขึ้น..พวกเราก็ได้ทำความรู้จักกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ทั้งหมดเป็นชาวเขา มีทั้งกะเหรี่ยง และมูเซอ มารู้จักตัวละครสองตัวแรก พี่อรุณ…เป็นคนซื่อๆ ไม่ค่อยพูดมากแต่เป็นคนขยัน สุภาพ คาราบาว…คุยเก่ง ฟุ้ง ไม่ค่อยลงมือทำ เมาเป็นอาจิน ทั้งสองเป็นกะเหรี่ยงบ้านเมืองแพม และมาอยู่เวรที่หน่วยนี้พอดีช่วงที่เราไปเก็บข้อมูล จึงต้องทำงานกับสองคนนี้บ่อย นอกนั้นก็วนๆกันไปมา
 
พี่อรุณเดินป่าเก่ง มักใส่รองเท้าแตะยางหนีบๆมาเดินป่า และเดินเร็วมากจนพวกเรามักเดินไม่ทัน เวลาเดินขึ้นบริเวณที่เป็นเนินชัน พี่อรุณจะเดินขึ้นไปเร็วมาก จนพวกเราให้ฉายาว่า "นินจาฮาโตริ" (รองเท้าก็ให้ด้วย หุหุ) เวลาที่เดินตามหลังพี่อรุณ ถ้าน้องๆมันส่งเสียง นิน นิน นิน! เป็นอันรู้กันว่าถ้าไม่ข้ามน้ำ ก็ต้องขึ้นเนิน 555 """"แต่พี่เค้าก็ไม่รู้หรอกว่าโดนแซว
 
…….พื้นที่ที่เดินส่วนใหญ่ก็จะมีลำธารไหลผ่านหลายจุด ด้วยความที่กลัวรองเท้าเปียก ส่วนใหญ่จะใช้วิธีกระโดดไปตามก้อนหินขนาดย่อมที่วางเรียงตัวตามแนวขวางของลำธาร คล้ายด่านๆหนึ่งของรายการ โหด มัน ฮา ที่ต้องวิ่งข้ามลำธารโดยผ่านก้อนหินที่มีทั้งของจิง และของหลอก….พี่อรุณจะข้ามนำเป็นคนแรก พวกเราก็จะรู้ได้ว่าหินก้อนไหนมั่นคงเพียงพอให้เหยียบ….แต่ว่าข้อเสียอย่างหนึ่งคือช่วงก้าวของพี่อรุณมักจะยาวกว่าพวกเราเสมอ ทำให้พี่เค้าต้องคอยไปหาก้อนหินเพิ่มมาวางให้พวกเราเหยียบ
 
…..และแล้ววันหนึ่ง โชคดีก็มาเยือนโดยไม่คาดฝัน ในขณะที่พี่อรุณกระโดดดึ๋งๆ สามก้าวพ้นไปแล้วนั้น ข้าพเจ้าก็ไม่สามารถใช้สเต็ปเยี่ยงนั้นได้ ด้วยความปรารถนาดีของเจ้าหน้าที่หนุ่ม ก็ส่งเสียงถามมาว่า ให้ผมหาหินเพิ่มมั้ย พลันสายตาก็ข้าพเจ้าก็เหลือบไปเห็นหินก้อนดำๆด้านข้าง เลยบอกไม่ต้องพี่ แล้วก็มุ่งหน้ากระโดดเหยียบหินก้อนดังกล่าวเต็มแรง "เฮ้ยยยยยยย" เสียงพี่อรุณ "ฟรี๊ดดดด" เสียงก้อนหินยุบตัว "อ๊าคคคค" เสียงของข้าพเจ้า…..มายก๊อด….มันไม่ใช่ก้อนหิน..แต่มันเป็นขี้ควายต่างหากเล่า……55555 เสียงหัวเราะเต็มพิกัดของสมาชิกร่วมทีม เออๆ สี่เท้ายังรู้พลาด สองตีนของพี่ก็เหยียบขี้ควายได้โว้ย กลับ…วันนี้พอแค่นี้ก่อน เสียรมณ์….

About multiverses

i am fine
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

6 Responses to Buffalo Dung: ป่าปางมะผ้า(2)

  1. ATISA says:

    ขี้ควาย ..ขี้ควาย..ขี้ควาย.. ปายตัดแว่นเหอะ … ต้นเอ๋ยต้น…สะใจ นิน นิน นิน นิน…..

  2. Strange Loop says:

    ในโลกนี้มีไม่กี่คนที่ได้รับเกียรติเช่นนี้ ต้น ภูมิใจเถิด ขี้ควายเป็นของดี..อิอิเล่าสนุกดีนะ เห็นภาพนินจาอรุณเดินเลย แต่เอ แกใช้รองเท้าแตะเดินป่าได้เหรอ เก่งแฮะมีคนชื่อ คาราบาวด้วย โห

  3. Vanilla says:

    นิน นิน นิน

  4. Reeja says:

    555 เหยียบเต็มๆ เลยสิท่า กะจะเจอก้อนหินแข็งๆแต่ได้เจอของแข็งแทน หยึ๋ย เพิ่งรู้ว่าเจ้าหน้าที่ป่าไม่นี่เป็นชาวเขาด้วยปล. พี่ปูเปลี่ยนชื่อเป็นคาราวานแทนตอนนี้ก็ทันนะพี่ 555

  5. กานดา says:

    สนุกดี อ่านมา 2 ตอนแล้ว ฮาดีๆ เดี๋ยวไปตามอ่านย้อนหลังเรื่องต่อๆไปก่อน

  6. Narong says:

    bull shit จริงๆ เลยเรื่องนี้

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s