One Day @ Siriraj

นอนไม่หลับ…จนต้องลุกมาหาที่ระบาย…
พาลุงไปหาหมอศิริราช…ลุงเป็นอะไรนะหรือ..หึหึ…มะเร็ง..มะเร็ง..แล้วก็มะเร็งเจ้าเนื้อใจร้าย
แม้ว่าเราจะไม่ได้ใกล้ชิดกับลุงมากนัก แต่ร่างกายที่ซูบผอมลงไปอย่างเห็นได้ชัดก็ทำให้ใจหายไปได้เยอะ
วันนี้ไม่มีใครว่าง เราให้ฐานะหลานผู้มีเวลาอิสระจึงได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญจากบรรดาญาติๆ
ลุงไม่มีครอบครัว…แน่นอนลุงเกรงใจไม่กล้าให้ใครไปเป็นเพื่อน
การไปรักษาแต่ละครั้งจึงหาคำอธิบายที่แน่ชัดไม่ได้ โชคดีที่วันนี้ฉันได้รับหน้าที่นี้
เราใช้เวลาหนึ่งวันเต็มๆกับขั้นตอนอันน้อยนิดมหาศาล….สงสารก็แต่คนป่วยจะทรมานแค่ไหนที่ต้องมานั่งรอ
รออย่างอดทน…รออย่างเข้าใจการทำงาน…รอจนเวลาผ่านไปห้าชั่วโมง
รายละเอียดที่ได้จากหมอ..ทำให้ต้องสูดลมหายใจลึกๆ….ทำใจ…ทำใจ…แล้วเราจะบอกยายยังไงดี
"การผ่าตัดก็เป็นการรักษาเพื่อประคองอาการเท่านั้นเพราะเนื้อร้ายได้ลุกลามไปมาก" หมอบอก
จากอาการของโรคกระเพาะที่หมอรักษาอย่างไม่ได้เฉลียวใจ ผ่านไปห้าปีเจ้าเนื้อใจร้ายถึงถูกพบตัว
ก่อนจะย้ายการรักษามาที่โรงพยาบาลใหญ่แห่งนี้ ไม่ใช่ความผิดของใคร แต่เมื่อรู้ทุกอย่างก็สายไปหมด
แม้จะรู้ว่ายังไงก็ต้องได้คำตอบแบบนี้ แต่ก็ไม่กล้าบอกใคร ไม่กล้าแม้แต่จะถามหมอว่าเหลือเวลาเท่าไร
ไม่รู้ดีกว่า…เพราะไม่อยากต้องเลือกที่จะไม่บอกคนอื่นแต่ต้องรู้คนเดียว
แล้วยายหละ ยายจะทนได้มั้ยยายที่ยังมีความหวังๆว่าลูกจะหาย หวังว่าลูกจะหายทรมาน ยายแก่แล้วนะ
กลับมาถึงบ้าน….ยายรอ…ฉันเลือกเล่าแต่เรื่องที่บวก…ฉันเห็นน้ำตาในดวงตาของยาย
และมันก็ทำให้ฉันนอนไม่หลับ จนต้องมานั่งอยู่ตรงนี้…นั่งอยู่อย่างนั้… T_T
….บางครั้งการที่เห็นคนที่เรารักเศร้า…มันก็ให้ความรู้สึกแย่ชะมัด…. 
 

About multiverses

i am fine
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to One Day @ Siriraj

  1. Who am i says:

    เอาใจช่วยนะน้องรัก ญาติสนิท คนใกล้ชิด ต้องใจแข็งกว่าคนไข้นะน้อง ต้องคอยให้กำลังใจที่ดีมาก ๆ และสม่ำเสมอ 
    พี่เคยประสพกับเหตุการณ์อย่างนี้มาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิตเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ทำใจลำบากมาก แต่ก็ต้องทำให้ได้มากที่สุด
    แต่พี่มีเวลาน้อยเหลือเกินในการปรนนิบัติพี่ชาย รู้สึกเสียใจมากที่มีโอกาสได้ใกล้ชิด และดูแลเขาน้อยเกินไป
    หลังจากเสียพี่ชายไป พี่ก็ไม่เคยลังเล หรือชักช้าที่จะดูแลใคร ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ ญาติ พี่น้อง หรือแม้กระทั่งเพื่อน
    บางครั้งก็ดูแล ห่วงใยเพื่อนทั้งสนิท และไม่ค่อยสนิทมากเกินไป มากกว่าตัวเองด้วยซ้ำ จนมีผลกระทบเหมือนกัน
    พี่ถึงเป็นคนที่ใครอยู่ด้วยแล้วรู้สึกอบอุ่นงัย แต่กับญาติเราต้องห่วงใยเป็นพิเศษยิ่งกว่าเพื่อนนะ เราจะได้ไม่รู้สึกเสียใจ
    เมื่อมันถึงเวลานั้น….สู้ สู้….รัก รัก ซำเหมอ
     
    เออนึกขึ้นได้ว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนดูรายการช่อง PBS น่ะ มีนักวิ่งมาราธอนแถวหน้า เขาเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว
    เขาต่อสู้กับโรค โดยการวิ่งจ๊อกกิ้งนี่แหละ ตอนนี้โรคร้ายได้หายไปแล้ว น่าอัศจรรย์ไหม พี่ว่าจะเขียนเป็น Blog
    ให้เพื่อน ๆ อ่าน เผื่อใครที่กำลังท้อแท้ ต่อสู้กับโรคร้าย ได้มีกำลังใจต่อสู้บ้าง…อืมม์ เด๋วจะลองเขียนดูนะ
     

  2. Strange Loop says:

     
    หวังว่าคุณลุงจะมีกำลังใจมากๆนะ
    ต้นก็ต้องมีกำลังใจนะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s