ความมั่นคงในความไม่มั่นคง

1-

ย้อนหลังกลับไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เด็กผู้หญิงคนหนึ่งถูกเรียกขานว่า "เด็กวิดยา" หลังจากที่สอบได้ราวกับถูกผีผลัก เธอเริ่มชีวิตการเล่าเรียนระดับอุดมศึกษาในวิทยาเขตที่ห่างไกลจากแห่งเจริญที่ถูกเรียกขานว่า "ดินแดนแห่งมนุษยธรรมและน้ำใจ มหาวิทยาลัยเพื่อปวงชน" สถานที่ที่สอนสิ่งที่ไม่เคยจางหายไปจากตัวตนของเธอ "อัตตานัง อุปมัง กเร" นั้นจึงเป็นที่มาของเวลาหนึ่งปีที่ผ่านไปพร้อมชีวิตของการทำกิจกรรมอย่างหนักหน่วงชนิดถ่วงเกรดกันเลย

เวลาแห่งความสุขผ่านไป เธอจำเป็นต้องเลือกระหว่างกิจกรรมและการเรียน สามปีให้หลังเธอจึงถือการร่ำเรียนเป็นหลักในสาขาที่ชื่อ "เอกไบโอ นามสกุล โทนิเทศน์" ฮา…. สาขานี้คัดคนจาก การacting เป็นหลักไม่ดูกันที่เกรดเหมือนบางสาขาที่โหดร้ายย่ำยีจิตใจสตรีเพศ และแล้วเธอก็ถูกทำให้ต้องเลือกอีกครั้ง ราวกับถูกผีผลักครั้งที่สอง จากการตัดสินใจในครั้งนั้นทำให้ชีวิตอีกเกือบสิบปีต่อมาของเธอได้ย่ำไปในป่าบ่อยครั้งกว่าการเดินขึ้นบันไดเลื่อนในห้างดังๆ ว่างจากการเดินป่าเพื่อนๆมักจะเห็นคุณเธอไปเต้นลีลาศ เพื่อฝึกการทรงตัว มันใช้ได้ดีเมื่อต้องไปอยู่ตามลานสเก็ตน้ำแข็ง (ทั้งที่เล่นไม่เป็น) และบนพื้นผิวที่ลื่นๆในป่า

 

2-

เมื่อจะจบจากชีวิตในมหาวิทยาลัย เธอเริ่มรู้ว่าสิ่งที่เธอถนัด และโปรดปรานที่สุดคือ การพูดต่อหน้าที่ชุมชน ง่ายๆคือชอบการเสนอหน้านั้นเอง และแล้วงานที่เธอโปรดปรานก็ทยอยเข้ามาหาเธอให้ได้ประลองและฝึกฝนวิทยายุทธกันราวกับ "เดอะซีเคร็ต" ห่วยบ้าง โครตห่วยบ้าง ดีบ้าง ดีกว่าเดิมบ้างก็ว่ากันไป

หลังจากจบเธอผันชีวิตตัวเองเข้าไปเป็นมนุษย์ออฟฟิคเต็มตัวอยู่ระยะหนึ่งเพื่อศึกษาวิชา ออฟฟิคศาสตร์ วิชาที่ว่าด้วยการตอกบัตร กินเงินดือน และสัมพันธภาพระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง ชีวิตลุ่มๆดอนๆผ่านไปสองปีกับหน่วยงานที่คนในอยากออกคนนอกอยากเข้า และแล้วก็มีเสียงๆหนึ่งผุดขึ้นมากลางกบาลของเธอ อยากเป็นเซลล์ แล้วจะเป็นเซลล์ขายอะไรดี ยามั้ย อุปกรณ์วิทยาศาสตร์ หรืออุปกรณ์คอมพ์ฯดี  ในที่สุดโอกาสก็มาถึงราว เดอะซีเคร็ตครั้งที่สอง ต้องขายประกันสิ เพราะประกันขายยากสุดแล้ว

 

3-

หลายคนงงกับเส้นทางในแต่ละย่างก้าวที่เธอเลือก หลายคนอิจฉาในชีวิตและประสบการณ์ของเธอ บางคนว่าช่างเป็นเส้นทางที่ไม่มั่นคงและไร้สาระ หลายคนอยากลองแบบเธอแต่ไม่กล้าพอและมักจะว่าเธอบ้าบิ่น แต่จะบอกอะไรให้นะ หลายคนไม่รู้หรอกว่าคนที่สามารถดำรงชีวิตในอาชีพที่ไม่มั่นคงได้ ต้องเป็นคนที่มีความมั่นคงในตัวเองมากแค่ไหน ต้องมีในระดับที่สามารถจะรองรับต่อความไม่มั่นคงภายนอกได้เลยทีเดียว ทุกวันนี้เธอจึงต้องพยายามเรียนรู้ที่จะสร้างความมั่นคงในตัวเองให้เพิ่มขึ้นวันละเล็กละน้อย

 

เธอหันหน้ากลับมาถามก่อนเดินจากไปอย่างช้าด้วยก้าวย่างที่เริ่มดูมั่นคง แล้วพวกคุณที่ว่ามีอาชีพที่มั่นคงหละ แน่ใจแล้วหรือว่ามันมั่นคง  ชีวิตของเธอคงเป็นเฉกเช่นเรือ มีคนกล่าวไว้วว่า เรือจะปลอดภัยที่สุดเมื่อจอดอยู่ที่ท่า แต่มันก็หาได้ถูกออกแบบมาเพื่อการเช่นนั้นไม่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ใยเธอจะเพิกเฉยต่อการออกไปลิ้มลองมรสุมของชีวิตดูบ้าง ในเมื่อเธอตระหนักอยู่ในใจว่า ภาพตะวันที่ขึ้นจากขอบฟ้าของท้องทะเล ย่อมงดงามกว่าภาพตะวันที่ขึ้นจากขอบฟ้าของเมืองใหญ่แน่นอน

About multiverses

i am fine
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to ความมั่นคงในความไม่มั่นคง

  1. Strange Loop says:

    มรสุมชีวิต ลิ้มลองได้ แต่ต้องระวังและเตรียมให้พร้อมนะครับ
    บางมรสุมเกิดแล้ว ชีวิตเปลี่ยนไปไม่กลับคืนเชียวล่ะ

  2. Who am i says:

    เราเป็นคนหนึ่งที่ลิ้มลองมรสุมชีวิตการทำงานมาหลายที่
    ไม่เคยคิดว่าที่ไหนมั่นคง หรือไม่มั่นคง มีแต่เรามีความสุขไหม
    กับการทำงานในตำแหน่งนั้น ๆ หรือบริษัทนั้น ๆ
    ค้นหาตัวเองมาก็หลายที่ จนเจองานที่ชอบแล้ว แต่ก็ยัง
    เจอมรสุมงานอยู่ดี เราว่ามรสุมมีให้เราลิ้มลองตลอดเวลา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s