วันที่หัวใจฟองฟู

สายฝนกระหน่ำที่หล่นลงมาจากฟากฟ้าในวันนี้ชวนให้นึกขอบใจในความโชคดีที่อยู่ภายในระบบขนส่งที่ทันสมัยของเมืองหลวงแห่งนี้ "สถานนีต่อไปสยาม" เอาหละไม่ต้องคิดมากแค่เปลี่ยนขบวนยังไม่ต้องเดินลงไปฝ่าสายฝนด้านล่าง แต่เมื่อถึงสถานีปลายทาง สายฝนยังคงไม่ลามือ เดินลงจากสถานีรถไฟฟ้าผู้คนบางส่วนเข้าไปอาศัยใต้สะพานหลบฝน ฉันเดินกางร่มผ่านขอทานไม่มีขาที่นั่งอยู่บนรถเข็น นึกในใจว่ายังมีแก่ใจมานั่งขอทาน สายฟ้าแลบแปลบชวนให้ปัญญาบังเกิด เค้าจะเข้าไปหลบฝนเหมือนคนอื่นได้ไงในเมื่อไปสามารถเคลื่อนที่ด้วยตัวเองได้ ฉันเดินกลับไปหา "พี่จะไปหลบฝนมั้ยเดี๋ยวเข็นรถไปให้" ขอทานปฏิเสธ แต่รอยยิ้มคล้ายจะขอบคุณที่เกิดขึ้นบนใบหน้าชวนให้ฉันรู้สึกละอายกับความคิดในครั้งแรก เดินมาอีกระยะเห็นคนหลบฝนไม่สามารถไปต่อได้ "ไปด้วยกันมั้ยคะ" เสียงขอบคุณที่ออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ทำให้ฉันรู้สึกอิ่มเอิบใจ ความรู้สึกดีๆในหนึ่งวันมันก็ไม่ได้สร้างยากอะไรนี่น่า แค่เอ่ยปากความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆที่คนเราพอจะหยิบยื่นให้กันได้แม้ไม่รู้จักกัน เท่านั้นมันก็พอทำให้วันทั้งวันของคุณเป็นวันที่หัวใจฟองฟู

About multiverses

i am fine
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s