เวลาที่หัวสมองตืบตัน

เป็นครั้งแรกที่ต้องแวะเวียนเข้ามาที่นี่เป็นหนที่สองในหนึ่งวัน เวลาผ่านไปร่วม 5 ชั่วโมง
หัวข้องานที่ต้องเขียน 3 ชิ้นวางบนโต๊ะ Deadline ที่คืบคลานเข้ามาปรากฏเด่นชัดบนปฏิทิน
ยังไม่มีอะไรในหัวแม้แต่น้อย….
 
เริ่มแวะเวียนทำอย่างอื่น โทรติดต่อผู้คน ออกจดหมาย กลับมานั่งหน้าคอมส์อีกครั้ง
ยังคงตื้ออยู่ น่าเห็นใจนักเขียนที่มีกำหนดปิดต้นฉบับตลอดเวลา นั่งดู Space คนนั้น คนนี้
เห็นรูปรุ่นพี่..แม่เจ้าโว้ย ทำได้ไงสวย เริ่ดขนาดนี้ผู้หญิงอย่างน้องขอยอมแพ้ แวะสาดคอมเมนต์ไว้
แวะทักทายรุ่นน้องใน MSN "คิดถึงแกวะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน" โต้ตอบกันเลือดสาดอยู่พักใหญ่ก่อนแยกย้ายไปทำงาน
เข้า space ของเพื่อน แอบอ่านชีวิตมัน 555 เพื่อนเรา…เริ่มเบื่อชีวิตโสด กลัวขึ้นคาน (บนนี้ไม่เหงานะโว้ย แค่หนาวๆเท่านั้น)
เปิด radio online ฟัง "ซื้อกุหลาบให้ตัวเอง" เพลงอัปมงคล เลิกๆ เปลี่ยนๆ
"อยู่คนเดียวมันเหงา..เข้าใจ ดีกว่าคนใจร้ายเข้ามา ทำมาให้เจ็บให้มีน้ำตาให้ผิดหวังฟรี"
นั่งฟังเพลงนี้อยู่ 3 รอบ จนเนื้อเพลงขึ้นใจ เริ่มอิน พี่ปานช่างเข้าใจหัวใจสาวโสดผู้มีบาดแผลในหัวใจ
แต่เค้าก็บอกไว้แล้วไงว่า "อยู่คนเดียวท่าจะดีกว่าบอกลาคำเดียวก็พอ"
เพื่อนๆสมาคมสาวโสดมักโทรมาปรึกษาปัญหาหัวใจ(เหงาเพราะร้างรัก)แต่จะช่วยยังไง แนะนำให้ใช้ชีวิตอย่าพอเพียง
มันก็ด่า "ตรูยังไม่อยากพอเพียง…มันเหงา" น่าเห็นใจของอย่างนี้ใช่จะหาซื้อได้ตามห้างสรรพสินค้าชั้นนำทั่วไป 
ก่อนวางมันยังอุตส่าห์ทิ้งท้ายด้วยเสียงเครือๆว่า "แกอย่าทิ้งฉันไปก่อนนะโว้ย" อ้าว..ซวยแล้วตรู
ที่สรุปฉันต้องรอมันมีแฟนก่อนถึงมีได้หรือนี่ โธ่….แม่เพื่อนบังเกิดเกล้า

About multiverses

i am fine
This entry was posted in My life. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s